Achtentachtig

Achtentachtig, dat getal heb ik in mijn hoofd geprent.
Een acht en dan nog een acht.
Vanmorgen is het eerste wat ik denk als ik wakker word.
“88”.

Waarom ik het ingeprent heb, is me ontschoten.
Was het een kortingsactie?
Voor een mooi boek of zo?

In ieder geval heeft het niets met mijn verjaardag te maken.
Gisteren was het weer zover.
Jarig.

Niet voor de achtentachtigste keer trouwens.
Zo oud ben ik niet.
Bij lange na niet zelfs.

Achtentachtig.
Ik bekijk de digitale kranten.
Er staat niets over “88” in.
Wel over de gemeenteraadsverkiezingen.

Ter gelegenheid van mijn verjaardag is ongetwijfeld 18 maart uitgekozen.
Sympathiek.
Ter ere van mijn verjaardag is in Amsterdam zelfs een voetbalclub opgericht.
Ze doen het dan wel niet echt geweldig, maar toch ook: sympathiek.

Maar goed, achtentachtig.
Is het zoiets als zesenzeventig?
Beter: zes, zeven?
Of als negen negen. negenennegentig?

Nee.
Met “six seven” heeft het niets te maken.
Met Prince ook niet.

Misschien moet achtentachtig maar gewoon uit m’n hoofd.
Is achtentachtig een nummer, een getal om te vergeten.
Is achtentachtig relatief.
Wordt achtentachtig ooit drieëndertig.
Of tweeëntwintig.
Of elf.

Ondertussen zie ik dat het CDA en de SGP gelijk gebleven zijn.
De CU is een zetel kwijt.

Verkiezingen lijken wel wat op verjaardagen.
De dag daarna draait alles door.

Zoals op het strand.
Na elke golf komt een andere.
Som zijn golven groot.
Soms niet.
Maar het gaat maar door…

Ik Google “achtentachtig”.
Google vertelt dat een piano achtentachtig toetsen heeft.

Aan achtentachtig toetsen heb je op zichzelf nier veel.
De kunst is natuurlijk die toetsen te bespelen.
Het liefst mooie melodieën.

“Karremans”. “Don’t shoot the pianoplayer”, gaat door mijn hoofd.
Om er meteen achteraan te denken “Nee joh, dat was in 1995”.
“Het EK dat was 88”.
“Maar dat bedoelde je niet met 88”.

En terwijl ik denk, schrijdt de tijd voort.

Ik word oud.
“Hoeveel stemmen zou hij gekregen hebben?”