Pijn…

Ooit zong Brood met Van Dik Hout ‘Pijn’. Het nummer had een aantrekkelijk refrein ‘Oooh nu doet het pijn’. Nou ja ‘aantrekkelijk’. Al eerder schreef ik dat Mark mij vertelde dat ‘pijn is fijn’ bedoeld is voor de loopgraven. Om door te vechten als je geraakt bent. Pijn is helemaal niet fijn. Toch moet ik er vandaag een beetje om lachen. Pantaloni heeft namelijk ‘hoofdpijn, spierpijn en buikpijn’. En werkt daarmee op mijn lachspieren.

Vanmorgen komt hij me iets later halen om naar de sportschool te gaan. Hij is namelijk later wakker geworden dan anders. Dat komt omdat hij later naar bed was gegaan dan anders. Hij is namelijk uit eten geweest gisteren en heeft daarbij wat gedronken. Prediker zegt ‘drink uw wijn met een vrolijk hart’.^[i] Dat had hij gedaan. Maar hij is minder ‘vrolijk’ wakker geworden. Pantaloni heeft hoofdpijn.

‘Hoofdpijn’ of niet. De plicht roept. ‘’s Avonds een vent, ’s ochtends een vent’, zei mijn vader al.  De zijne vast ook. We rijden naar de sportschool om ons in het zweet te werken.  De bondscoach is er vandaag niet. Hij is wel van plan te zweten. Zij het zonder inspanning deze keer. Hij en zijn eega zijn namelijk een weekend naar de zon. Minilijn bewaakt de bar en de sportzaal. 

Ik begin met de hometrainer. Best een stabiele fiets. Na een kwartiertje ga ik met mijn armen aan de gang. De bondscoach heeft me de vorige keer oefeningen aangereikt waarmee ik de komende weken aan de slag kan. Ik probeer ook gewichten, maar de dumbbell van vijf kilo is nog net te zwaar voor m’n linkerarm. Ik rek daarom maar met mijn wandelstok en krijg m’n linkerarm zowaar gestrekt. Overstrekken lukt nog niet.

Een andere sporter heeft ook duidelijk fysieke problemen. Hij ziet mij en we praten wat door over onze ongemakken. Dan ziet hij Pantaloni en vraagt: ‘En wat heb jij?’. Pantaloni haast zich te zeggen ‘Ik heb niets’. Ongetwijfeld erachter aan denkend ‘Alhoewel…’ .

Het doet me denken aan de man die in de Hoogstraat tijdens het eten op visite kwam. Ook medepatiënten hadden bezoek. En precies aan één van hen vraagt mijn bezoeker: ‘En wat hebt u gehad? Een bloeding of een infarct?’. Een beetje beledigd klonk toen ‘Niks, ik ben slechts op bezoek’.

Enfin, Pantaloni zegt dus niet dat hij ‘hoofdpijn’ heeft. Ook niet dat hij ‘spierpijn’ heeft. In de auto vertelde hij nog ‘spierpijn van maandag’ te hebben. Maar misschien komt die spierpijn wel van gisteren. Zijn disgenoot opperde gisterenavond na het diner om naar huis te lopen. De afstand was maar zeven kilometer. Pantaloni’s moet je nooit uitdagen. Pantaloni’s laten niks merken. Pantaloni’s doen stoer. Maar toen hij thuis was en zijn ‘disgenoot’ vertrokken, is hij op de bank gestort en naar bed gekropen. 

Even voor twaalven houden we het voor gezien. Minilijn zorgt voor koffie. Toch wel fijn voor de bondscoach en zijn egaa. Je kinderen nemen voor je waar zodat jij er lekker samen tussenuit kunt en ‘nietsdoend’ zweten. 

Als we naar huis rijden blijkt Pantaloni ook nog eens ‘buikpijn’ te hebben. ‘Hoofdpijn, spierpijn en nu ook nog buikpijn?’ vraag ik bezorgd. 
Dan komt het eruit. De ‘buikpijn’ is vooral psychisch. Het heeft niet alleen met veertien gangen, plus kaasplankjes en wijn te maken. Maar vooral met de kosten.

‘Van één zo’n etentje kun je zomaar met je vrouw een weekendje weg’.

---

^[i] Prediker 9:7 zegt ‘Ga uw weg, eet uw brood met blijdschap, drink uw wijn met een vrolijk hart, want God schept al behagen in uw werken’.