Ballet en bal

Het gebeurde afgelopen week.

De moeder van Minilijn moet lachen. Niet dat zij mij uitlacht, ‘dat zij verre’, maar zij lacht wel om mij. En dat niet zonder reden. De bondscoach heeft me namelijk aan een soort rekstok geplaatst. Daar moet ik mijn linkervoet van ‘12 uur ‘naar ‘kwart voor’ bewegen. ‘Zonder al te veel met je kont te draaien’. ‘Subtiel, je tenen wijzen eerst naar voren en dan naar links’. Ik voel me net een ballerina. Een beweging van 90 graden lukt niet. ‘Ik kom hooguit tot vijf voor’, zeg ik een beetje beschaamd. ‘Geeft niks, blijven oefenen’.

Ik begrijp de moeder van Minilijn wel. Het zal voor mensen die net binnenkomen ook wel een raar gezicht zijn. Kom je in een sportschool. Verwacht je stoere, brede, sportieve kerels, al dan niet met tattoos. Staat daar een volwassen vent op leeftijd een beetje ballet oefeningen te doen. Ik voel me – om een Argentijnse te parafraseren – :‘Een beetje dom’. Maar ik besef dat het een heel goede oefening voor me is.

Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar Mattanja die na een paar jaar Judo op Jazzballet ging. Da’s al lang geleden. Er was een heuse wedstrijd voor nodig. Een wedstrijd waarin ze een bloedneus opliep en de moeder van haar tegenstander fanatiek riep: ‘Goed zo.  Pak er’. Ik had de neiging de moeder te pakken. Niet om te zoenen. Soms lukt ‘je naaste liefhebben als jezelf’ me slecht. 

Het eind van het liedje was dat Mattanja naar Jazzballet ging. De judo had haar veel gebracht. Leren vallen, tuimelen, schouderrol, heupzwaai, gele band, bruine slip en vooral zelfvertrouwen. Wedstrijden vond ze niks, dus tijd voor iets anders. Dat werd dus jazzballet. Tot en met een optreden in de Schouwburg aan toe. Eigenlijk knap dat ze zo bescheiden is gebleven. Zo ‘down-to-earth’.

‘En nu sta ik hier te balletten’ gaat door mijn hoofd. 

Gisteren heb ik een groene bal gekregen van een niet Hoogstraatse fysio. Niet zo mooi als de bal die ik ooit van ‘oma Putten’ kreeg. Daar stonden logo’s van Ajax en Feyenoord op. Die bal was ‘prachtig-mooi’. En snel lek. Ik weet nog dat ik tranen met tuiten huilde, toen de bal dezelfde dag dat ik hem kreeg met veel gesis leegliep. Hij belandde namelijk in het prikkeldraad van ‘Het Kwetternest’, mijn oude kleuterschool in de Kadebuurt.

Maar de groene bal is gewoon mooi. Daarbij ook heel groot. Het enige wat ik hoef te doen is dagelijks erop te gaan zitten. ‘Probeer maar met je benen naast elkaar’, zei de fysio. ‘Gewoon ontspannen. Zoeken naar je evenwicht. Laat die hersenen maar werken’. 
Het gaat me best goed af, al vraag ik me wel af of ik ooit ‘evenwichtig’ ben geweest. ‘Hoe zou het eruitzien?’ zeg ik tegen mezelf. ‘Maar goed dat de moeder van Minilijn me niet ziet…’.