Ooit zong Marco Borsato ‘Afscheid nemen bestaat niet’.
Ik heb nooit zo van zijn muziek gehouden.
Zijn teksten ken ik dan ook slecht.
De beginregel van één nummer wel.
Op internet typ ik die in en zoek zo de tekst van het eerste couplet.
Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg, maar verlaat je niet
Mijn lief, je moet me geloven, al doet het pijn
Ik wil dat je me loslaat
En dat je morgen weer verdergaat
Maar als je eenzaam of bang bent
Dan zal ik er zijn
Dan herinner ik me weer dat ik het nummer ooit gebruikte bij Hemelvaart.
Lang geleden.
Of zit ik ernaast?
Wilde ik het gebruiken, maar deed ik het nooit.
Of was het voor een jongerendag?
Of een jongerenweekend?
Iets met jeugdambtsdragers?
Hoe het ook zij.
Afgelopen zondag nam ik afscheid van Vreeswijk.
Op de blog zette ik bij de preek een plaatje van een detail uit glas 6.[i]
Glas 6 van de Goudse Sint Jan.
De voorloper wijst, nalopers wijzen met een lange vinger op het Lam.
Niet anders heb ik willen doen.
Niet wat wij moeten, maar wat Hij doet.
Zie het Lam.
Bij mijn afscheid heb ik maar gewoon het rooster van de kinderen gevolgd.
Net als anders.
Al is het wel zo dat je bepaalde zaken wellicht extra benadrukt.
Nou ja, de preek is gehouden.[ii]
Na de zegen volgden toespraken van de voorzitter van de kerkenraad, de classis-predikante, mijn collega-predikant en de ouderling-fysio.
Alle vier hebben ze mooie woorden gesproken.
Rake woorden.
Woorden die raakten en nog raken.
Na de toespraken (het bidden en het toezingen) bleven Lianne en ik voor de preekstoel staan.
Daar kon iedereen die wilde, persoonlijk afscheid nemen.
Iedereen wilde.
Gelukkig maar.
Het kostte veel tijd, maar was het absoluut meer dan waard.
Toen het helemaal klaar was besefte ik:
Afscheid nemen bestaat wel.
Als iemand nu eenzaam of bang is, dan zal ik er niet zijn.
Ben ik er eigenlijk wel geweest?
Echt geweest?
Een collega-predikant die dezelfde dag ook afscheid nam van ‘zijn’ gemeente appte over zijn eigen afscheidsdienst:
’t Was een intense dienst: op dat moment voelde ik aan den lijve wat het is om zoveel jaar met een gemeente op te mogen trekken.
Ook dat zijn rake woorden.
Je ervaart de band, de verbondenheid die ontstaan is.
Zelfs met hen over wie je weleens boos maakte, of ergerde.
Mensen zullen zich ook wel eens aan mij geërgerd hebben.
En nu is het voorbij.
Over en uit.
Ik ben weg.
Gelukkig heeft Hij gezegd:
Ik ben met u al de dagen, tot de voleinding van de wereld. Amen.
De Nieuwe Bijbelvertaling van 2021 heeft:
‘Ik ben met jullie, alle dagen, tot aan de voltooiing van deze wereld.’[iii]
Hij zegt niet: “Ik wil dat je me loslaat”.
Wel: “Ga op weg… doop, leer”.
En toch…
Toch hoef ik niet krampachtig vast te houden.
Ons houvast is immers dat Hij vasthoudt.
We houden vast omdat we vastgehouden worden.
Hij is zoals Hij heet.
HEERE
Ik ben erbij.
Ik was erbij.
Ik zal erbij zijn.
‘Je kunt het loslaten’ zeg ik tegen mezelf.
[i] Zie https://www.sintjanskerkgouda.nl/media/glazen-cartons/cartons_nl.html, d.d. 2026-01-27.
[ii] Zie https://glismeijer.com/2026/01/25/voorloper-en-nalopers/, d.d. 2026-01-27.
[iii] Zie https://glismeijer.com/2026/01/02/ik-zal-er-zijn/, d.d. 2026-01-27.
Goudse pelgrim 