Laatste oordeel

Ooit schreef een dominee Het lidmaatschap bij de Hervormde Gemeente hier te lande mij willekeurig belet.

Ik moet eraan denken als ik op vrijdag 6 februari 2026 het rapport van ASR krijg wat geleid heeft tot mijn emeritaat c.q. mijn volledige afkeuring.
Niet omdat mij het lidmaatschap bij de Hervormde Gemeente belet is.
Integendeel, ik mag er zelfs blijven preken.
Maar vanwege het woord willekeurig.

Een weekend lang loopt m’n hoofd om en om.
Je denkt, je piekert.
Terwijl je eigenlijk los moet laten.

En dan denk je weer “Niet vluchten, niet bevriezen…”.

Op maandagmorgen kan ik eindelijk gaan bellen.
De diverse telefoontjes maken zaken helderder.

Zijn en schijn.
Schijn en zijn.

Een vriendin schreef ooit “Niets is wat het lijkt”.
Destijds dacht ik “Nou, “niets” is overdreven”.
Niets is overdreven.

Wellicht verschijnt er nog eens een boek Het predikantschap bij de Hervormde Gemeente hier te lande mij willekeurig belet. 

Alhoewel.
Zo willekeurig zijn de zaken volgens mij niet.

Alles hangt samen met het perspectief.
Ieder doet wat goed is in eigen ogen.
Dat was in de tijd van Richteren al zo.

Plots flitst door mijn hoofd: “Maar goed dat het laatste oordeel niet aan mensen is”.

Ook niet aan mij.