Oud en wijs

Ouder worden gaat eigenlijk vanzelf.
Daar hoef je in principe weinig voor te doen.

Nou ja, niet zonder parachute uit een vliegtuig springen, kan behulpzaam zijn.
Dat laatste heeft dan weer met wijsheid te maken.

Alhoewel, niet elke wijze wordt oud.
Niet elke oude wordt wijs.
Toch is de uitdrukking “oud en wijs”.

Oud voel ik me als afgelopen week flarden van een liedje omhoog borrelen.
1984, Danny was destijds nog vooral Ciske.

Want Amsterdam
Is poep op de stoep
En haat in de straat
Je bent op je hoede
Vooral ’s avonds laat

Kapsones in zuid

De grachten zijn smerig
En op het Leidseplein
Ligt het asfalt weer open

Overal rotzooi, papier en patat

Het lawaai van de auto’s
De stank in de straat

We zijn in Amsterdam.
Stinken doet het er niet.
Het lawaai van auto’s is te verwaarlozen.

Weinig rotzooi op straat.
Geen papier of patat.

Bij de grachten en op het Leidseplein komen we niet.
Er ligt wel het één en ander open.
Voor mijn gevoel minder dan in Gouda.

Met de hondenpoep op straat valt het mee.
Haat ontmoeten we niet.

Ondertussen zijn we, nou ja, is mijn wederhelft wel op haar hoede.
Op haar hoede voor alles wat verkeerd kan gaan in het openbaar vervoer.
“Wat als…”.
“Kun je wel op tijd…”.
“Lukt het je wel om…”.

Minutieus wordt daarom een reis naar het Rokin en de Dam voorbereid.
Zowel de tram als de Metro blijken de opties.
De vraag is echter of ik niet voor beide vervoermiddelen te gemankeerd ben.

Zo zie je maar.
Het zijn niet alleen keuringsartsen die mij onderschatten.
Het zij hen tot troost gemeld.

Her wordt uiteindelijk de metro.
We lopen naar het dichtstbijzijnde metrostation bij de RAI.
De roltrap nemen vind ik toch te eng, dus neem ik de normale trap.
“Toont het mijn wijsheid of oudheid, of beiden?”

Inchecken, poortjes door waar een roltrap naar het perron leidt.
Slik.
Gelukkig blijkt er een lift naar het perron te zijn.
Een lift die het doet!
Hij is niet defect.
Niet tijdelijk buiten werking.
Niet gesloopt, gemold, vernield.
Ergo, per lift komen we veilig en wel op het perron.

Met een paar minuten rijdt de metro voor.
Hij blijkt niet zo overladen te zijn als in Parijs of Londen.
Je kunt normaal instappen.
Voldoende tijd.
Je kunt zelfs in de metro gaan zitten.

De reis gaat snel.
We passeren de stations de Pijp en Vijzelgracht.

Als we bij het Rokin zijn, stappen we uit.
Ook dat gaat soepel.
Vanaf het perron blijkt er weer een lift te zijn.
Zodoende bereiken we per lift de betaalautomaten.
Daarvandaan is er ook een lift naar de straat.

Als we boven zijn en zo per lift 21,5 meter hoogte hebben afgelegd zegt mijn eega: “Wat super. Wat gaat het makkelijk. Dat we ons daarover druk gemaakt hebben…”.

Ik knik bevestigend, al denk ik “ons?”.
Ik probeer oud en wijs over te komen en zeg:
“Een mens lijdt dikwijls ’t meest door ’t lijden dat hij vreest”.

Pas op de terugweg ontdekken we dat je ook bij de RAI van de betaalautomaten per lift naar de straat kan.
Dat je dus geen trap hoeft te nemen.

Amsterdam maakt de stad, het openbaar vervoer echt toegankelijk voor allen.
Nou ja, in ieder geval voor mij.
Op zo’n moment denk je: “AIs je 750 jaar bent, dan ben je toch wel oud en wijs”.

Pas nu realiseer ik me “Ik ben er nog geen tiende van”.
“Ik ben eigenlijk nog best jong”.