Over de pelgrim

Predikant in zwarte toga wandelt over een zonovergoten binnenplaats tussen oude stenen gebouwen.

Ik ben Gertjan Glismeijer. Gouwenaar, emeritus-predikant en — zolang ik leef — een pelgrim. Niet omdat ik precies weet waar alle wegen lopen. Wel omdat ik geloof dat er Eén is die de Weg is.

Mijn leven liep langs het onderwijs, het jeugdwerk en de kansel. Ik was onderwijzer, werkte met jongeren en werd predikant. Verschillende werkzaamheden, maar steeds kwam dezelfde vraag terug: wie zien we over het hoofd? Wie heeft een woord van hoop nodig?

In mijn leven en werk ging niet alles volgens plan. Soms wordt de weg anders dan je zelf had uitgestippeld. Je ontdekt dat geloven niet hetzelfde is als alles begrijpen. In 2023 kreeg ik een herseninfarct. Na opname in het GHZ revalideerde ik in de Hoogstraat. Ook als dominee heb je geen voorsprong op het leven. Gelukkig hoeft dat ook niet.

Ik houd van Jezus. Van de Bijbel, van kerkgeschiedenis en van de oude stemmen die nog altijd iets te zeggen hebben: Luther, Calvijn en Kohlbrugge bijvoorbeeld. Maar ook een tegenstem als Coornhert boeit. Ik houd ook van een goed verhaal en van muziek. En van humor. Wie onderweg is, mag best eens lachen. Vooral om zichzelf.

Op Goudse pelgrim verzamel ik preken, gedachten, vragen en vondsten. Soms ernstig, soms verwonderd, soms met een knipoog. Je leest hier geen verzameling pasklare antwoorden. Wel een poging om eerlijk te kijken naar kerk en wereld, geloof en twijfel, vroeger en vandaag.

Ik hoop dat je tussen de woorden door iets ontdekt van de ruimte van het Evangelie. Dat je ontdekt dat het niet gaat om wat jij moet, maar om wat Hij doet. Mijn houvast is uiteindelijk niet hoe stevig ik Hem vasthoud, maar dat Hij mij vasthoudt.

Welkom. Kijk gerust rond. Lees. En als je iets herkent, meedenkt of tegenspreekt: een pelgrim leert onderweg.