Keuringsstress

Afgelopen vrijdag moet ik verschijnen bij de keuringsarts in Amersfoort.
De keuringarts blijken twee personen te zijn. 
Een arts en een verzekeringsman van ASR. 
Zij zorgen dus niet voor de keuringstress. 
Sterker, ik ben dan al helemaal gekalmeerd.

Volgens afspraak zou ik me om 12.00 uur in Amersfoort melden.
De auto zou ik bij de arts parkeren.
Oorspronkelijk moest dat in een parkeergarage bij het station, maar ik vreesde dat de aangegeven ‘3 minuten lopen van het centraal station…’ iets te optimistisch waren ingeschat.
Daarbij wil ik voorkomen vermoeid bij de keuring terecht te komen. 
Ze moeten me immers zien als vlotte en fysiek uitstekend revaliderende vent.

Op de app ‘Kaarten’ heb ik al gezien dat het ritje Gouda Amersfoort me zo’n 50 minuten kost.
Omdat ik niet te laat wil komen, ga ik om 10.15 van huis.

Ik zet m’n telefoon in de houder.
Maar… op één of andere wijze vergroot ik het beeldscherm.
Dat wil zeggen: de symbolen op het beginscherm zijn zo groot geworden dat ik het toestel niet meer kan bedienen.

Uitzetten lukt niet, omdat het apparaat vergrendeld is.
Ontgrendelen lukt niet omdat het scherm vergroot is.
Ik kan wel op noodoproep klikken, maar dat lijkt me ook weer overdreven.
Daarbij: wat zeg je tegen aangesnelde politieagenten of ambulancepersoneel?

Wat ik ook probeer, het lukt me niet het scherm normaal te krijgen.
Een groot probleem.
Als ik die telefoon niet ontgrendel, weet ik het adres van de keuring niet.
Laat staan hoe ik daar op tijd moet komen.

Ik denk na.

Ik kan naar binnen, op de computer het adres opzoeken.
In de schuur of op zolder het Shell stratenboek opzoeken.
Of het laatste deel van de route uitprinten.

Ik besluit echter maar gewoon te gaan rijden.
Wellicht springt de telefoon vanzelf weer op normaal.
Die hoop blijkt echter aan het eind van de Rotterdamseweg ijdel.
Wat nu?

Omdat vrijdagmorgen in principe m’n sportmorgen is, rijd ik naar de sportschool.
‘Misschien weet de bondscoach raad. Hij leerde me al hoe je vensters, programmaatjes weg kunt swipen’. 

Destijds voelde ik me al een oude man.
Toen al realiseerde ik dat er een tijd komt dat de technische ontwikkelingen sneller gaan dan ik bij kan houden.

Als ik aankom bij de sportschool blijkt de bondscoach er niet te zijn.
Gelukkig is zijn vrouw, de moeder van Minilijn er wel.
Op de vraag ‘Heb je verstand van IPhones?’ zegt ze ‘ja’.

Ik geef mijn telefoon en vertel van het probleem zonder sporen van paniek ten toon te vertonen.
Ze probeert, maar ook haar het lukt het niet het apparaat aan de praat te krijgen.

Dan stapt de man van de dominee de kleedkamer uit.
In een ver verleden had ik hem als jongen op club.
Tegenwoordig is hij dus man en vader.
Een sportende man en vader.
En tegelijkertijd, een kordate, handige man en vader.
Hij pakt de telefoon en probeert. En probeert.
En dan ‘Het moet met drie vingers, een harde reset. Weet je je codes?’

Die weet ik.
Ik voer de codes in. 
Mijn telefoon doet weer normaal.
Ik kan ik zien waar ik om 12.00 uur moet zijn en hoe ik daar heen rijd.

Ik bedank heel hartelijk.
Op naar de keuring.
Geen keuringsstress.
De stress ligt achter me.