In de zestiende eeuw worden Psalmen op straat en in het café gezongen.[i]
Tegenwoordig gebeurt dit niet veel meer.
Broeder Dieleman zong nog wel“Oh mijn ziel”, maar of veel mensen bij concerten aan Psalm 42 denken…
Het geloof in God ebt weg.
Het geloof dat Jezus terugkomt en Koning over deze aarde zal zijn ook.
In de kerk zingen we Psalm 68
Wanneer God nadert, juichen zij;
ze klappen opgetogen.
Bezing zijn naam, Hij komt eraan!
Spring voor Hem op en maak ruim baan.
In het café, in het openbaar doen we dat niet.
Toch komt er volgens Psalm 67 een tijd dat de volken de HEERE als God zullen belijden en loven.
Landen zullen zich verblijden en juichen over de naam van God.
Ik moet aan Psalm 67 denken als ik deze week in de Groene een artikel lees over rechts-extremisme met de titel ‘Intimidatie werkt’.
Onder de titel staat “Extreem-rechtse Defend-groepen ondermijnen bewust de lokale democratie bij azc-protesten en zijn succesvol in het normaliseren van hun ideeën. Het zorgwekkendst? Dat het in Nederland zo stil blijft hieronder”.
Het eerste wat ik denk is “Extreem-links doet hetzelfde”.
Het tweede:“Misschien blijft het wel zo stil omdat mensen geen azc in hun eigen plaats willen.
Ze zelf geen zin, geen moed hebben om te protesteren, maar stiekem wel blij zijn dat er protest is”.
Het derde: “Mensen denken vooral aan hun eigen belangen…Zowel de één als de ander”.
Het Klassieke Avondmaalsformulier zegt dat “allen die tweedracht, secten en muiterij in de kerken en wereldlijke regeringen begeren aan te richten” geen toegang hebben tot het avondmaal tenzij zij zich bekeren.
Ik heb dat altijd begrepen als een waarschuwing tegen tweedracht, afscheiding, ketterijen en opstand tegen het gezag.
Ondertussen zie ik “tweedracht, secten en muiterij” in overvloed.
Links tegenover rechts.
Rechts tegenover links.
De één is pro, de ander anti.
Als op het schoolplein vroeger en nu:
“Ja maar hij begon”.
“Nietes, zij begon”.
“Welles”.
“Nietes’.
“Welles. Ik ga slaan hoor…”.
Als kind kwam de meester tussenbeide, of de juf.
Die haalde je uit elkaar.
Als volwassene denk je soms dat niemand meer tussen beiden komt.
Gelukkig zing je in de kerk dan weer
Hij komt, Hij komt, om d’ aard’ te richten,
De wereld in gerechtigheid
De Nieuwe Psalmberijming heeft daar
De HEER komt ons met recht omringen.
Zijn oordeel zal rechtvaardig zijn.
Psalmen zingen.
Je moet het eigenlijk als kind al leren.
Ook omdat je zodoende in aanraking komt met alle menselijke emoties en ervaringen.
Verlangen, gemis, verdriet, melancholie, somberheid, angst en wanhoop, verwachting en hoop. Berouw, schuldbesef, het verlangen naar vergeving.
Verzoening en vernieuwing.
Psalm 133 begint in de berijming van 1773 met de woorden.
Ai ziet, hoe goed, hoe lief’lijk is ‘t, dat zonen
Van ’t zelfde huis, als broeders, samen wonen,
Daar ’t liefdevuur niet wordt verdoofd;
In de Nieuwe Psalmberijming is dat geworden
Wat goed is het om eensgezind te leven,
om liefde te ontvangen en te geven,
als broers en zussen bij elkaar.
Misschien zouden we gewoon weer Psalmen moeten zingen.
Niet alleen in de kerk.
Ook op straat en in het café.
[i] Zie o.a. https://petrus.protestantsekerk.nl/artikel/psalmzingend-de-eeuwen-door/, d.d. 2026-05-09.
Goudse pelgrim 