Onverwacht…

Vooral voor Lianne was het fijn er even uit te zijn.
Geen was, geen strijk, geen schoonmaak, of wat dan ook.
Maar gewoon even niksen.
Boeken lezen.

Dat niksen lukt haar thuis slecht.
Zij leeft “Ledigheid is des duivels oorkussen”.
Er is – volgens haar – altijd wel iets te doen.

Ik vrees dat ik daar minder last van heb.
Daarbij ben ik allergisch voor moeten.
Al moet natuurlijk wat moet.
Geestelijk ook.


Twee jaar geleden, mei 2024, voer Lianne de Waddenzee op om zeehondjes te kijken.
Ik dorst (durfde) de boot niet op.

Niet omdat het op de boot gaan zo moeilijk was,
Maar het heelhuids eraf gaan leek me te lastig.

Enfin, ik zag dus geen zeehond.
Lianne spotte van verre vele zeehonden.

Rondlopen in de zeehonden opvang  in Pieterburen leek me te vermoeiend.

Kortom,  buiten Blijdorp, Artis, Antwerpen, Rhenen en het Dolfinarium had ik nooit een wilde zeehond gezien.

Nou is het op zich ook weer niet heel erg.
Ik heb ook nog nooit een beer in het bos gezien.
Of een krokodil in de Gouwe.
Of een haai in de IJssel.

Maar nu, in Katwijk.
Daar spotte ik meerdere zeehonden.
Ze lachten mij toe.

In het wild.
Onaangelijnd.
Zonder te blaffen of te grommen.

Soms doe je niets.
En valt het je toch toe.

Soms vind je, ongedacht en onverwacht…