Vaderlandse Kerk

Er is best veel gebeurd de laatste maanden.
Ook wel om over te schrijven.
Ik kwam echter niet verder dan preken over Mattheüs te plaatsen.

Vandaag kom ik er ook niet toe een column te schrijven.

Ook niet, omdat ik niet loskom van de begrafenisdienst van gisteren.
De dienst vanuit de St. Patrick’s Cathedral in Dublin.

Glen Hansard werd begraven.
In 2012 dacht ik nog “Wellicht wat voor Acoustifest”.
Rhythm and repose, was net uit.
Hij leek me er spontaan en gek genoeg voor.
 
Het is er nooit van gekomen.

Gisteren zijn begrafenis in de kathedraal van Dublin.
Wie terug wil kijken kan via het You Tube kanaal van RTÉ News veel zien.

Een volle kerk.
Een tranentrekkend “Forever young” op het eind, terwijl de kist de kerk verlaat.
Zou iedereen in de hemel de Christus leeftijd hebben?
Dus 33 zijn?

Maar goed.
Een opmerkelijke dienst.
Een volle dienst.
Dat laatste viel me vooral op.

Temeer, omdat de Ierse katholieke kerk zwaar getroffen is door grote schandalen.
Kindermisbruik, verzwegen sterfgevallen in tehuizen, dwangarbeid. 

Het Murphy Report legde misstanden en de rol van de bisschoppen open en bloot vast. 
(zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Murphy_Report )
De Magdalena-wasserijen. 
(zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Magdalena-wasserijen_in_Ierland ).
Een tijdje terug zag ik Small things like these.

En toch.
Het is net of de kerk daar meer volkskerk is dan hier.
Of verkijk ik me?
Is de kerk daar “te werelds?”, omdat ze wil redden wat er te redden valt?
Te verwereldlijkt?

In tijden van collectieve rouw is ze wel open voor het volk.
De vaderlandse kerk, de moederkerk.