Paardrijden (en huilen)

(c) Fiep Westerdorp en geciteerde tekst: Annie M.G. Schmidt

Het is al weer even geleden dat ik op een paard gezeten heb.
Ik vond het eigenlijk ook wel een beetje spannend.

Voordat je het weet ben je de controle kwijt.

In Spanje zaten m’n zus en ik als kleuter op de rug van een ezel.
M’n vader zal vast gedacht hebben ons er een groot plezier mee te doen.
In mijn herinnering moesten we huilen.
En werden we verlost van de ezel.
En de ezel van ons. 

Op mijn vaders rug zitten was echter wel heel leuk.
Op handen en voeten liep m’n vader dan door de kamer.
Wij op z’n rug.

Soms steigerde het paard…
Maar hé, ik had alles onder controle.

M’n moeder riep iets als “Voorzichtig Teus, straks is het huilen”.

Ik moet eraan denken als ik bij de kronendokter een boek van Jip en Janneke vind.
In het boek zie ik een opa met twee kinderen op z’n rug.
Jip en Janneke.

Ik lees: “Nou gaan we paardjerijden, zegt Janneke.

…

Opa moet het paard zijn. 
Hij loopt op handen en knieën.

En Jip klimt erbovenop.

‘Ik ook,’ roept Janneke.

‘Vooruit maar, zegt opa. ‘Kom er ook maar op?

Kijk, nou heeft het paard twee ruiters. Van hots, hots, hots.

Jannekes moeder roept: ‘Nee, jongens, dat gaat zo niet. 
Straks breekt het arme paard. 
Twee ruiters is te veel. 
Ieder op zijn beurt. 
En niet te lang.

Opa blijft de hele middag spelen. 
En hij vertelt nog een mooi verhaal. 
En dan gaat opa weer weg.

‘Fijn was het, hè?’ vraagt Janneke.
‘Ja,’ zegt Jip, ‘jouw opa is veel leuker dan mijn opa?
‘Maar je hebt toch ook een lieve opa, zegt Janneke.
‘Ja, zegt Jip. ‘Hij is wel lief. Maar hij is nooit paard’

‘Tja’, zegt moeder, ‘niet iedereen heeft een opa die paard is.’”

Op dat moment vraag ik me af of ik ooit paard zal zijn.
Een hobbelpaard, een Belgisch paard op handen en voeten.
Of alleen “gat in de weg”.

Om er direct achter aan te denken:
“Paardje rijden gaat vast lukken”.
Ik kan immers ook eten als een paard.
Ik kan trouwens ook “gelijk een paard, weerstreven”

Spelen, spelletjes spelen en mooie verhalen vertellen is natuurlijk helemaal geen probleem.

Zal oma dan roepen: “Voorzichtig Gertjan, straks is het huilen”?