Fase 5

En dan is er fase vijf: aanvaarding.

Aanvaarding klinkt mooi.
Alsof je na ontkenning, woede, onderhandelen en depressie met aanvaarding een diploma rouwverwerking krijgt uitgereikt.

“Gefeliciteerd”.
“Het viel allemaal niet mee, maar je hebt het verlies aanvaard”.
“Goed zo. We ronden af”.
“En door…”.

Zo werkt het echter veelal niet.

Een rouwproces is geen treintje waarbij je netjes van station één (ontkenning) via station twee ((onderdrukte) woede), drie (onderhandelen) en vier (depressie) uiteindelijk bij station vijf (aanvaarding) terecht komt.

Vandaag kun je denken iets aanvaard te hebben en morgen toch weer kwaad of verdrietig zijn. Of plots beginnen te onderhandelen.

Aanvaarden betekent dat je denkt en ervaart: “Het is goed zo”. 
Ook als je weet dat het op zich helemaal niet goed is.

Soms zijn dingen zijn namelijk niet tof.

Een mens die je moet missen.
Een lichaam dat niet meer doet wat het deed. 
Toekomstplannen die de prullenbak in kunnen, omdat…

Van niet goede dingen hoef je geen mooi, goed verhaal te maken.

Aanvaarden is dat je accepteert dat het is zoals het is.
Je legt je er – zogezegd – bij neer.
Zonder te gaan liggen trouwens…

Bij de vorige fasen ben je nog druk in de weer.

Bij ontkenning doe je alsof er niets aan de hand is.
Bij woede bal je je vuisten.
Bij onderhandelen probeer je nog iets te regelen.
Bij depressie heb je nergens meer energie voor.

Bij aanvaarding laat je los.
Waarbij een pelgrim zegt: “In het vertrouwen dat Hij vasthoudt”.

Een pelgrim zegt: “Mijn houvast: Hij houdt vast”.
“Mijn enige houvast in leven en in sterven is dat Hij vasthoudt”.
“Niet wat ik doe of moet, maar wat Hij doet!”.

Je laat dus los.
Niet omdat je begrijpt waarom alles gegaan is zoals het ging.
Niet omdat al je vragen beantwoord zijn.
Niet omdat je geen pijn meer voelt.
Maar omdat Hij…

Je begint te beseffen dat je het verleden niet kunt veranderen.

Wat gebeurd is, is gebeurd.
Wat verloren is, komt niet meer terug…

De pelgrim gelooft.

Geloven is niet hetzelfde als volledig begrijpen.
De pelgrim legt de vragen aan God voor en laat ze uiteindelijk bij God liggen.

Langzaamaan wordt het “Heere, waarom?” “Heere, hoe nu verder?”.

In het begin kijk je vooral achterom:
“Waarom is dit gebeurd?”.
“Als (toen dit)… dan…”.

Langzamerhand verandert dat.
“Hoe nu verder?”.
“Wat kan ik nog wel?”.
“Wat kan en mag ik nog betekenen?”.
“Hoe kan ik God en elk ander dienen?”.

Aanvaarding wist het verlies niet uit.
Daarbij blijft er een litteken.

Met het litteken loop je verder.

Soms langzaam.
Soms hinkend.
Soms huilend, met tranen in de ogen.

Maar je loopt.

Een pelgrim blijft niet waar hij was.

Hij of zij laat zaken achter.
Zoals hij zaken achter liet. 
Soms vrijwillig.
Soms onvrijwillig.

Een pelgrim draagt herinneringen mee. 
Mooie.
Lelijke.

Maar de blik is naar voren.

Niet omdat achter niets van betekenis ligt.
Maar omdat een pelgrim toekomst gericht is.

Het beste komt nog.

Een pelgrim weet “Ik ben onderweg naar het hemels Jeruzalem…”.

Onderweg.
Wat achter mij ligt, mag ik koesteren.
Wat mij ontnomen is, mag ik betreuren.
Maar ik ga vooruit!

Ik ga op weg.

De vijf stemmen gaan mee.
Soms kunnen ontkenning, woede, onderhandelen, depressie of aanvaarding zich zomaar groot maken.
Een grote bek opzetten.

Maar uiteindelijk heeft één stem het laatste woord.

Niet ontkenning.
Niet woede.
Niet onderhandelen.
Niet depressie.
Niet aanvaarding.

Maar de stem van de andere kant die zei:
“Hij jij daar, hier komen”.
“Keer je om”.
“Volg Mij”.

En zegt:
“Houd moed”.
“Ik ben met je”.

Zo gaat een pelgrim.
Op weg naar Huis.