Loslaten…

Gisterenavond was de laatste avond van de Alpha-cursus. Vandaag kijk ik nog even naar de foto’s van de groep en al kijkend komt de hele cursus voorbij.

Op 25 maart startte de cursus met een eerste kennismaking en het onderwerp “Is er meer?” Zo’n eerste avond is het altijd een beetje aftasten: wie heb je voor je, waar zitten ze, waarom doen ze mee, wat willen ze leren, enzovoorts.
Het viel me toen al op dat ik wat verwijtend werd aangekeken door sommige deelnemers. Dat kwam omdat ik zei – wat mijn jongens nogal eens zeiden – dat het christendom wat onvrij maakt. “Doe je eens leuk. Ben je lekker aan het doorzakken met je vrienden, of gewoon gezellig met een blowtje, dan mag dat weer niet van God. En zit mijn moeder weer te zeuren…”. De geboden van God als beperking, zeg maar. Je wilt toch een beetje prikken. Ik werd niet alleen verwijtend aangekeken, maar ook berispt door een deelnemer die zei: “De geboden van God zijn juist goed…” De toon was gezet…

De week daarop gingen we verder met les 2 “Wie is Jezus?”. De Alpha-cursus zet dus in op Hem. Ze begint niet bij de schepping, maar focust direct op Jezus. “Wie is Hij?” en les 3 “Waarom stierf Hij?”.
Ik vind dat eerlijk gezegd toch wel een goede aanpak en moest daarbij denken aan Van de Beek. Het kruis, de Gekruisigde roept vragen op! Daarbij: je kunt niet van beneden Boven komen, als Boven niet eerst beneden komt.

De weken daarna werkten we de thema’s van het boekje door. Hoogtepunt vond ik zelf wel de vrijdagavonden rondom het thema “Wie is de Heilige Geest?”, “Wat doet de Heilige Geest?” en “Hoe kan ik vervuld worden met de Heilige Geest?”. Er werd persoonlijk Bijbel gelezen en gebeden in de Dorpskerk. Het had iets van een Rooms-Katholieke kathedraal waar mensen verspreid over de ruimte “eenzaam maar gemeenzaam” zijn met God. Er werd ook persoonlijk gebeden met de deelnemers. Opmerkelijk hoe open de deelnemers daarbij ook waren.

Vandaag kijk ik nog even naar de foto’s van de groep en al kijkend komt ieder individu voorbij. Elk mens, met zijn of haar eigenaardigheden. Mooie mensen. Allemaal een eigen verhaal. Verhalen waar je blij van wordt, verhalen die medelijden opwekken. Mensen die het goede proberen te doen, en tegelijkertijd tegen mislukkingen aanlopen. Het leven is niet maakbaar, hoe graag we dat ook zouden willen. Er is gebrokenheid, tekort, schuld. 

Gisterenavond was de laatste avond van de Alpha-cursus. We hadden het over de kerk en dat je bij dat woord niet zozeer aan een gebouw moet denken, maar aan mensen die samen bij Jezus horen. Kerk, “kuriake”, wat van de Heere (de Kurios) is. Hem willen dienen, Hem willen vertrouwen, Hem willen volgen. Je hoopt en bidt dat ze dat zullen doen, maar maken kun je het niet. De Geest – Die Heere is en levend maakt – wel. Daarom bid je er ook om.

Vandaag kijk ik nog even naar de foto’s van de groep en ik bedenk me: “Met hoeveel meer liefde zal Jezus naar deze mensen kijken? Daarom kun je ook loslaten.”
Ons houvast, is dat Hij vasthoudt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: