Kapot

Het moet 2024 geweest zijn dat ik voor het eerst bel.
De carrousel in het keukenkastje is namelijk kapotgegaan.
Wellicht dat ik het nu niet goed uitleg.
Ik heb tenslotte een herseninfarct gehad.

Ik leg het dus nog eens uit.
“De carrousel, het plateau dat meedraait zodra je de kast opendoet, functioneert niet.
Sterker de carrousel draait niet meer.
Toen ik enige beweging probeerde in te zetten, brak de deur los”.

Als ik niet meer wekelijks voor revalidatie naar de Hoogstraat hoef, lijkt het mevrouw Glismeijer wijs mij een zinvolle taak te geven.
“Bel even voor de keuken”.

Ik bel dus de firma, die hier ooit de keuken plaatste.
Zo goed mogelijk leg ik de situatie uit.
Iemand hoort mij aan.
Het luisterend oor antwoordt “Als er iemand in de buurt is, komen we langs”.
“Komende week zal niet lukken, maar we komen langs”.

Enfin, een maand later is nog niemand langsgekomen.
Nou ja, er komt heel veel langs. 
Zeker over de Rotterdamseweg
Maar geen keukenspecialist die aan komt.
Onze keuken wordt niet “naar het hoogste niveau” getild.

Ik dus weer gebeld.
Nu vraagt de andere kant: “Wanneer is de keuken gezet?”
“In 2015”, antwoord ik.
“Dan valt het niet meer onder de garantie”.
“Nee, dat begrijp ik, maar het zou fijn zijn als die gerepareerd werd”.

Heel 2025 wordt er van alles en nog wat gerepareerd.
Maar niet de keuken.
In maart 2026 bel ik maar weer een keer.
Ik ben dan bijna jarig en voor de visite die aan de bar zit is het een mooier gezicht.
Je wilt ook niet dat mensen denken “Ach, de keuken is ook al kapot”.
Ik bel dus weer.
Wonder boven wonder staan diezelfde week twee mannen aan de deur.
Ze hebben een klus in de buurt, dus….

Het klusje hier denken ze wel even te klaren.
Dat valt tegen.
“De carrousel moet volledig vervangen worden”.

“Moet je niet even meten?” zegt nummer één tegen twee.
“Nee”, antwoordt twee, “dat weten ze op de zaak wel”.
“U hoort deze week van ons”.

Na een maandje besluit ik maar weer zelf te bellen.
En leg ik het mankement uit.
“Weet u de maat? Kunt u even de lengte opmeten?”

Ik denk, maar zeg:
“Ik ga meten, ik bel u straks terug”.

Ik ga meten.
Het is bijna niet te doen.
Je moet door je knieën, je evenwicht bewaren.
Je krijgt je linkerhand amper het kastje in.
Nochtans desniettegenstaande meet ik straal van zo’n 36, 37 centimeter.

Ik bel dus weer terug.
En vertel vol trots wat ik gemeten heb.
Dan antwoordt de stem: “Maar wat is de maat van het hele plateau?’.

Diezelfde middag nog belijd ik mijn vrouw.
“Ik heb gezegd ‘de groeten’ en heb opgehangen”.

Ondertussen is het keukenkastje nog steeds kapot.
Ik denk dat ik maar weer eens ga bellen.