Fase 3 van de fases van rouw van Elisabeth Kübler-Ross is ‘Onderhandelen’.[i]
Over ‘Ontkenning’ en ‘(Onderdrukte) woede’ schreef ik al.[ii]
Onderhandelen.
Het is dat Elisabeth het noemt, maar ik vraag me af of ik onderhandeld heb.
Of ik überhaupt onderhandel.
Daarbij, wie zou dan de onderhandelingspartner moeten zijn?
Wie trekt er uiteindelijk aan de touwtjes?
De “Herstel Hervormde dominee” commissie misschien?
Met hen zijn goede gesprekken gevoerd, maar vanaf het begin was het wel duidelijk dat “mijn lot” niet in hun handen lag.
Is het de landelijke kerk?
Die beslissen uiteindelijk – tenminste dat hoop ik – dat ik met emeritaat moet/mag.
Zouden ze in Utrecht eigenlijk wel weten wie ik ben?
Wat ik deed en kan?
En zou kunnen?
Zijn het de keuringsarts en de meneer van de verzekering?
Waarbij de man van de verzekering denkt: “Als we hem afkeuren, dan laten we de PKN zien ‘We nemen ons werk als verzekeraar serieus en we zijn lekker goedkoop uit. We hoeven maar 70% van 0,65 FTE uit te keren. Win, win!’”.
Om daarna lekker elektrisch naar z’n bakfietsenpaleis te cruisen.
Ach, soms kunnen mensen denken dat ze aan de touwtjes trekken, maar uiteindelijk regeert God.
Niet het lot, maar God.
Je bidt vanzelfsprekend.
Maar… met God heb ik niet onderhandeld.
Sommigen zullen dat fatalistisch noemen.
Maar ik geloof, dat is weet zeker, vertrouw er vast op, dat Hij doet wat Hij belooft.
Ooit beloofde Hij mij “van alle goed” te verzorgen, en “alle kwaad te weren of ten beste te keren”.
Daar houd ik het op.
En daar houd ik Hem aan!
Daarbij ploppen al in het GHZ en de Hoogstraat Psalm 51 en Abram op.
Psalm 51: “Uw doen is rein, Uw vonnis gans rechtvaardig”.
En Abram.
Als God Zijn verbond sluit in Genesis 15 is Abram in slaap gevallen.
God doet Zijn werk, ook als ik half verlamd op bed lig en mijn arm probeer te heffen.
Het is alsof Hij in de Hoogstraat zegt: ‘Je hebt genoeg aan mijn genade…’.
Ook een Goudse pelgrim heeft geen overzichtskaart waarop de hele levensreis staat uitgestippeld.
Een pelgrim ziet vaak niet verder dan een volgende bocht.
God vraagt niet de weg te begrijpen.
Ondertussen vertrouwt de pelgrim Hem onderweg wel.
Een pelgrim trekt iedere morgen opnieuw zijn/haar schoenen aan.
“Benieuwd wat ik vandaag kan en mag doen”.
“Richting het nieuw Jeruzalem…”.
[i] (1) ontkenning (2) (onderdrukte) woede (3) onderhandelen (4) depressie (5) aanvaarding.
[ii] Zie https://glismeijer.com/2026/09/01/fase-1/ en https://glismeijer.com/2026/09/05/fase-2/, d.d. 2026-09-07.
Dag Gert Jan,
Dat onderhandelen hoeft niet met een persoon te zijn, het gebeurt meestal in jezelf. Iemand die nog maar kort te leven heeft klampt zich vast aan dat er misschien nog een nieuw medicijn wordt uitgevonden, hoopt/denkt in ieder geval nog de trouwdatum van zijn dochter mee te maken, beeldt zich in dat de dokters zich vergist hebben en bij een volgend onderzoek zal blijken, dat de tumor kleiner is geworden. In jouw geval zou iets van het onderhandelen ook nog wel kunnen kloppen. Waarschijnlijk word ik wel afgekeurd, maar ik hoop dat ik toch wel zal kunnen blijven preken en misschien ook wel catechisatie geven. En zie: het is gebeurd.
Groet, Wim.
Dank Wim. Ik maak de serie af met een Fase 4 en Fase 5 en dan is het klaar… Ook al beland ik na Fase 5 bij Fase 1…
De fases doen me denken aan Theodorus à Brakel en zijn ‘trappen’. En aan de Heidelberger: geen schema, maar thema.
“Wir sind Bettler, das ist wahr”